مملكتت بسيار كريمى ، و بر آنان با محبّت و رأفت بسيار احسان كننده‌اى . خدايا مرا در كودكى در ميان نعمتها و احسانت پروريدى ، و در بزرگسالى نامم را بلند آوازه ساختى ، اى آن‌كه مرا در دنيا به احسان و فضل نعمتهايش پروريد و برايم در آخرت به گذشت و كرمش اشاره نمود ، اى مولاى من معرفتم راهنمايم به سوى تو ، و عشقم به تو واسطه‌ام به پيشگاه توست ، من از دليلم به دلالت تو مطمئن ، و از واسطه‌ام به شفاعت تو در آرامشم ، اى آقايم تو را به زبانى مىخوانم كه گناهش او را ناگويا نموده ، و با دلى با تو مناجات مىكنم كه جرمش او را هلاك ساخته ، تو را مىخوانم اى پروردگارم در حال هراس و اشتياق و اميد و بيم ، مولاى من هرگاه گناهانم را مىبينم بىتاب مىگردم ، و هرگاه كرمت را مشاهده مىكنم ، به طمع مىافتم ، پس اگر از من درگذرى بهترين رحم‌كننده‌اى ، و اگر عذاب كنى ستم نكرده‌اى ، خدايا حجّت من در گستاخى بر درخواست از تو ، با ارتكاب آنچه از آن كراهت دارى جود و كرم توست ، و ذخيره‌ام در سختيها با كمى حيا همانا رأفت و رحمت توست ، و اميدم بر ان است كه بين حجّت و ذخيره‌ام آرزويم را نوميد نكنى ، پس اميدم را تحقق بخش ، و دعايم را بشنو ، اى بهترين كسىكه خواننده‌اى او را خوانده ، و برترين كسىكه اميدوارى به او اميد بسته ، اى آقاى من آرزويم بزرگ شده ، و كردارم زشت گشته ، پس به اندازهء آرزيم از عفوت به من ببخش ، و به زشت‌ترين كردارم مرا سرزنش مكن ، زيرا كرمت برتر از كيفر گنهكاران و بردباريت بزرگتر از مكافات تبهكاران است ، و من اى آقايم پناهنده به فضل توام ، گريزان از تو به سوى توام ، خواستار تحقق چيزى هستم كه وعده كردى ، و آن گذشت تو از كسىكه گمانش را به تو نيكو كرده ، چه هستم من اى پروردگارم ، و اهميت من چيست ؟